در نخستین ساعات بامداد، هنگامی که آسمان هنوز در آغوش تاریکی بود و نسیم خنک پاییزی از میان درختان روستای ورپی می‌وزید، گروهی از دوستان مشتاق و طبیعت‌دوست گرد هم آمدند تا سفری به دل کوهستان را آغاز کنند؛ سفری که قرار بود هم آزمونی برای توان جسم و روح باشد، هم فرصتی برای همدلی و تماشای شکوه طبیعت…

قبل ساعت 8 صبح به ماسوله رسیدیم. در آنجا از مینی بوس پیاده شده و کوله ها را روی نیسان از قبل هماهنگ شده ای سوار کردیم و حدود 30 دقیقه مسیر خود را در جاده خاکی ماسوله ماجلان ادامه دادیم تا به ابتدای مسیر پیمایش رسیدیم. در ابتدای مسیر که کلبه ای سنگی محصور با فنس ها وجود داشت روی تپه ای نشستیم و به صبحانه پرداختیم از از دیدن مناظر زیبا لذت بردیم. ساعت 9 صبح، پیمایش 31 کیلومتری مسیر ما آغاز شد…

ساعت یک بامداد، زمانی که تهران در خواب سنگینش غوطه‌ور بود، جمعی از طبیعت‌گردان مشتاق، مقابل درب ولیعصر دانشگاه صنعتی امیرکبیر گرد هم آمدند. بذر یک ماجرای ناب در دل شب کاشته شده بود. سکوت شب با هیاهوی سلام و خوش‌وبشی شکسته شد و کاروان ما سوار بر مینی‌بوس معروف آقای باقری، راهی شمال شد.

حدود ساعت ۴ صبح، از محل قرار، مقابل درب ولیعصر دانشگاه امیرکبیر به راه افتادیم و راهی جاده شدیم. محل روستا کمی جلوتر از کردان و به نسبت به تهران نزدیک بود (حدود یک ساعت و نیم الی دو ساعت راه). جای تعجب و خوشحالی داشت که چنین بهشتی روی زمین، هنوز خیلی شناخته شده نیست و شلوغی و زباله‌های گردشگرها به آن آسیب نزده است.