ساعت ۱۱:۴۵ دقیقه پنج شنبه، طبق قرار قبلی، همگی در محل مقرر حضور بهم رساندیم و دیدن همدیگر باعث شد ذهن های خسته و آشفته مان پس از اوضاع نه چندان آرام کشورمان کمی در کنار هم آرام گیرد و دغدغه صعود قله و ماندن در کنار تیم، مارا از دیگر دغدغه های زندگی روزمره مان دور کرد که این خود موهبتی بود…
حرکت گروه در ظهر چهارشنبه از تهران آغاز شد. اعضا با چند دستگاه خودروی شخصی مسیر طولانی تهران به اردبیل را طی کردند. با وجود مسافت زیاد، همراهی و تعامل مثبت اعضا، فضای دلنشینی را در طول مسیر ایجاد نمود. حدود ساعت ۲۱، اعضای گروه در رستوران محلی شهر لاهرود گرد هم آمدند و شام صرف شد. سپس به سمت منطقه آبگرم شابیل عزیمت نموده و در نزدیکی آن کمپ شبانه برپا گردید.
شایان ذکر است در طول شب، حضور چند قلاده خرس در اطراف کمپ مشاهده شد که با حفظ آرامش گروه و رعایت نکات ایمنی، مشکلی ایجاد نگردید و تجربهای خاص برای اعضا رقم خورد.
پس از وقفهای چندساله، در بهار سال ۱۴۰۳ دوباره از سر گرفته شدند. اولین دورهی دو و آمادگیجسمانی در تاریخ ۲۰ فروردین ۱۴۰۳ در قالب یک دورهی هشت جلسهای با اهداف دویدن اصولی، بهبود عملکرد و اقتصاد دویدن، بهبود مقاومت در برابر خستگی، طولانیتر دویدن و بهبود رکورد اجرا شد. محتوای این تمرینات آموزش مفاهیم و تمرینات پایه دویدن، گرم کردن دوندهها، تمرینات اینتروال و تمرینات دوی استقامت بود و هدف نهایی این دوره نیمهماراتن کوهساران.
سهشنبه شب ساعت ۸ قرار بود دور هم جمع شویم اما تا حرکت کنیم ساعت حدود ۸:۴۵ شده بود. برنامه با برنامههای مفرح شروع شد. ساعت ۱۱:۲۰ در یکی از مراکز رفاهی توقفی ۲۵ دقیقهای داشتیم و پس از آن دوباره حرکت کرده و نهایتا ساعت ۸:۳۰ صبح به مهاباد رسیدیم. در ادامه وسایل خود را سوار دو مینی بوس کرده و برای صرف صبحانه حرکت کردیم. پس از تهیهی وسایل لازم برای صبحانه توسط افراد، ساعت حدود ۱۰:۲۰ توانستیم کنار سد مهاباد صبحانهی گروهی را داشته باشیم. ساعت ۱۱:۲۰ وسایل خود را از کنار سد جمع کرده و به سمت غار سهولان با مینیبوسها به راه افتادیم. پس از تهیهی بلیط و بازدید از غار، گروه گروه سوار قایق شده و در غار گشت زدیم و از زیباییهای آن لذت بردیم.
بعد از گرم کردن مخصوص، بار هارا تقسیم کردیم و شروع به حرکت کردیم و در یک خط پشت هم بالا رفتیم. هوای آنجا گرم بود و در این مسیر به ندرت و هرچند وقت یک بار درخت دیده می شد. توربین های بادی منجیل قابل رویت بود که به نوعی آن منطقه مرزی بود که نه خیلی سرسبز و نه خیلی خشک بود.