قرارمان ساعت ۴ صبح کنار درب ولیعصر بود.
مینی‌بوس از یک ربع به ۴ درب ولیعصر بود. دونه دونه بچه‌ها می‌رسیدند، کیف‌ها را در صندوق عقب می‌گذاشتند، جایی از اتوبوس را انتخاب می‌کردند و مستقر می‌شدند.
سریع جمع شدیم و حدود ۴:۱۰ حرکت کردیم.

اعضای تیم، چهارشنبه ۱۵ مرداد، ساعت ۱۲ شب در قالب سه ماشین مجزا از سه نقطه مختلف تهران به سمت روستای ناندل از توابع آمل حرکت کردند و حدود ساعت ۴:۳۰ صبح به روستا رسیدند. پس از ملحق شدن هر سه ماشین و رسیدن نیسان‌ها، کوله‌ها روی نیسان‌ها بار زده شد و اعضای تیم کم‌کم با تعویض کفش، آماده شروع این صعود دو روزه شدند.

ساعت ۱۲ ظهر، اعضا در محل قرار حاضر شدند. با وجود کمی تأخیر در رسیدن برخی دوستان و تأخیر مینی‌بوس، نهایتاً ساعت ۱۲:۴۵ آقای باقری با خودرو «رخش» به محل رسید. پس از بارگیری کوله‌ها، گروه در ساعت ۱:۰۵ حرکت کرد.
در ساعت ۴:۱۵ به روستای نسن رسیدیم و ۴:۴۰ حرکت به سمت مسیر صعود آغاز شد. اولین توقف ساعت ۵:۵۱ در ارتفاع ۲۷۵۱ متری و در یک دشت باز کنار رودخانه انجام شد؛ همان‌جا صبحانه صرف شد و آفتاب کم‌کم از پشت کوه‌ها سرک کشید…

برنامه صعود شب‌مانی به قله توچال در تاریخ ۹ و ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۴ با حضور اعضای گروه کوه‌نوردی دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی امیرکبیر برگزار شد. حرکت تیم از پارکینگ توچال با چالشی غیرمنتظره آغاز شد…

ساعت ۱۱:۴۵ دقیقه پنج شنبه، طبق قرار قبلی، همگی در محل مقرر حضور بهم رساندیم و دیدن همدیگر باعث شد ذهن های خسته و آشفته مان پس از اوضاع نه چندان آرام کشورمان کمی در کنار هم آرام گیرد و دغدغه صعود قله و ماندن در کنار تیم، مارا از دیگر دغدغه های زندگی روزمره مان دور کرد که این خود موهبتی بود…

حرکت گروه در ظهر چهارشنبه از تهران آغاز شد. اعضا با چند دستگاه خودروی شخصی مسیر طولانی تهران به اردبیل را طی کردند. با وجود مسافت زیاد، همراهی و تعامل مثبت اعضا، فضای دلنشینی را در طول مسیر ایجاد نمود. حدود ساعت ۲۱، اعضای گروه در رستوران محلی شهر لاهرود گرد هم آمدند و شام صرف شد. سپس به سمت منطقه آبگرم شابیل عزیمت نموده و در نزدیکی آن کمپ شبانه برپا گردید.
شایان ذکر است در طول شب، حضور چند قلاده خرس در اطراف کمپ مشاهده شد که با حفظ آرامش گروه و رعایت نکات ایمنی، مشکلی ایجاد نگردید و تجربه‌ای خاص برای اعضا رقم خورد.

بعد از گرم کردن مخصوص، بار هارا تقسیم کردیم و شروع به حرکت کردیم و در یک خط پشت هم بالا رفتیم. هوای آنجا گرم بود و در این مسیر به ندرت و هرچند وقت یک بار درخت دیده می شد. توربین های بادی منجیل قابل رویت بود که به نوعی آن منطقه مرزی بود که نه خیلی سرسبز و نه خیلی خشک بود.  

قرار ما ساعت ۶ صبح در پارکینگ داراباد بود. هوا کاملا روشن و از نظر دما ملایم بود. با رسیدن بقیه اعضای گروه، ابتدا به معرفی یکدیگر پرداختیم و پس از گرم کردن بدن، راهی شدیم. اوایل مسیر، جاده صاف بود، اما پس از مدتی به مسیری شیب دار و سنگی رسیدیم. از همان ابتدا، شیب ملایمی وجود داشت که پس از چند دقیقه ما را به یک کافه رساند. از کنار کافه عبور کردیم و در مسیر عمومی کوهپیمایی به راه خود ادامه دادیم. در بخشی از مسیر، از روی یک پل آهنی که بر روی رودخانه قرار داشت گذشتیم. ساعت ۷:۳۰ به محل صبحانه رسیدیم. در مکانی زیبا و سرسبز زیر درختان، مشغول آماده سازی صبحانه شدیم. این کار به صورت تیمی انجام شد و پس از آن، راه خود را ادامه دادیم. در قسمت هایی از مسیر دورنمایی از شهر تهران نیز دیده می شد. در ادامه ی راه از کنار چند چشمه گذشتیم و چند بار نیز از عرض رودخانه عبور کردیم تا اینکه حدود ساعت ۹:۴۵ به کنار آبشار چال مگس رسیدیم…

چهارشنبه شب ساعت 23 و ۴۵ در خیابان بزرگمهر دور هم جمع شدیم و مینی بوس حرکت خودش رو شروع کرد. یک ساعتی رو با هم داخل مینی بوس وقت گذروندیم و بعد به توصیه سرپرست همگی داخل ماشین خوابیدیم تا برای پیمایش فردا انرژی کافی داشته باشیم، در طی مسیر چند باری از خواب بیدار شدم و هر بار که پرده جلوی پنجره مینی بوس رو کنار میزدم منظره ای منو محو خودش میکرد، از نیمه شب و درخشش ستاره ها تو اسمون بگیر و لحظه ی توقف ساعت ۴ برای نماز صبح و بعدش طلوع و دیدن قطره های بارون روی شیشه ی مینی بوس و مه و حرکت ابر ها و سبزی درخت ها همگی نمیذاشتن خواب طولانی بشه و چشم ها روی این مسیر بسته بمونه…

چهارشنبه شب ساعت 23:45 دقیقه از تهران (میدان آزادی) در قالب گروه های سه نفری با تاکسی بین شهری (ماکسیم) به سمت شهر رشت حرکت کردیم. در مسیر جاده بره سر- توتکابن در روستای توتکابن در پمپ بنزین خانی پیاده شدیم و پس از مدت کمی انتظار برای رسیدن نیسان ها و رسیدن سایر اعضای تیم، سوار نیسان شدیم و به سمت ابتدای مسیر حرکت کردیم. پس از خوردن صبحانه در هوای مطبوع و دلچسب و منظره زیبای بهاری، مراسم معارفه را پس از گرم کردن انجام داده و سپس با برداشتن کوله ها ساعت 8:30 شروع به حرکت کردیم. مسیر بسیار زیبا و با شیب مثبت را طی کردیم. در طول مسیر قطره های کوچک باران کم و بیش به صورتمان میخورد و باد سردی و پرقدرتی می وزید. حدود ساعت 10:14 به چشم اندازی بسیار زیبا رسیدیم که از بالا اشراف کاملی به جنگل های متراکم داشت. گروه مدتی را با دیدن این مناظر دلچسب سپری کرده و پس از خوردن تنقلات و آب و کمی استراحت و گرفتن عکس به مسیر خود ادامه داد.

مسیر: روستای ملاده (سمنان) تا روستای میانا (مازندران)
تاریخ اجرا: چهارشنبه تا جمعه
مسافت پیمایش: حدود ۲۶ کیلومتر
چهارشنبه شب ساعت ۱۰ با مینی‌بوس از تهران به سمت سمنان حرکت کردیم؛ مسیری که ما را به مرز دو اقلیم متفاوت می‌برد؛ جایی میان خشکی دشت‌های سمنان و رطوبت جنگل‌های مازندران…

در نخستین ساعات بامداد، هنگامی که آسمان هنوز در آغوش تاریکی بود و نسیم خنک پاییزی از میان درختان روستای ورپی می‌وزید، گروهی از دوستان مشتاق و طبیعت‌دوست گرد هم آمدند تا سفری به دل کوهستان را آغاز کنند؛ سفری که قرار بود هم آزمونی برای توان جسم و روح باشد، هم فرصتی برای همدلی و تماشای شکوه طبیعت…

قبل ساعت 8 صبح به ماسوله رسیدیم. در آنجا از مینی بوس پیاده شده و کوله ها را روی نیسان از قبل هماهنگ شده ای سوار کردیم و حدود 30 دقیقه مسیر خود را در جاده خاکی ماسوله ماجلان ادامه دادیم تا به ابتدای مسیر پیمایش رسیدیم. در ابتدای مسیر که کلبه ای سنگی محصور با فنس ها وجود داشت روی تپه ای نشستیم و به صبحانه پرداختیم از از دیدن مناظر زیبا لذت بردیم. ساعت 9 صبح، پیمایش 31 کیلومتری مسیر ما آغاز شد…

ساعت ۲ بامداد، طبق قرار قبلی همه‌ی اعضای تیم مقابل درب ولیعصر جمع شدیم. پس از شمارش نفرات و آماده‌سازی وسایل، سوار مینی‌بوس شدیم و به سمت روستای زیبای الیمستان حرکت کردیم. مسیر شبانه با گفت‌وگو و شوخی‌های دوستانه سپری شد و نهایتاً حدود ساعت ۶ صبح به مقصد رسیدیم.

ساعت یک بامداد، زمانی که تهران در خواب سنگینش غوطه‌ور بود، جمعی از طبیعت‌گردان مشتاق، مقابل درب ولیعصر دانشگاه صنعتی امیرکبیر گرد هم آمدند. بذر یک ماجرای ناب در دل شب کاشته شده بود. سکوت شب با هیاهوی سلام و خوش‌وبشی شکسته شد و کاروان ما سوار بر مینی‌بوس معروف آقای باقری، راهی شمال شد.

حدود ساعت ۴ صبح، از محل قرار، مقابل درب ولیعصر دانشگاه امیرکبیر به راه افتادیم و راهی جاده شدیم. محل روستا کمی جلوتر از کردان و به نسبت به تهران نزدیک بود (حدود یک ساعت و نیم الی دو ساعت راه). جای تعجب و خوشحالی داشت که چنین بهشتی روی زمین، هنوز خیلی شناخته شده نیست و شلوغی و زباله‌های گردشگرها به آن آسیب نزده است.

حرکت گروه در ظهر چهارشنبه از تهران آغاز شد. اعضا با چند دستگاه خودروی شخصی مسیر طولانی تهران به اردبیل را طی کردند. با وجود مسافت زیاد، همراهی و تعامل مثبت اعضا، فضای دلنشینی را در طول مسیر ایجاد نمود. حدود ساعت ۲۱، اعضای گروه در رستوران محلی شهر لاهرود گرد هم آمدند و شام صرف شد. سپس به سمت منطقه آبگرم شابیل عزیمت نموده و در نزدیکی آن کمپ شبانه برپا گردید.
شایان ذکر است در طول شب، حضور چند قلاده خرس در اطراف کمپ مشاهده شد که با حفظ آرامش گروه و رعایت نکات ایمنی، مشکلی ایجاد نگردید و تجربه‌ای خاص برای اعضا رقم خورد.

سه‌شنبه شب ساعت ۸ قرار بود دور هم جمع شویم اما تا حرکت کنیم ساعت حدود ۸:۴۵ شده بود. برنامه با برنامه‌های مفرح شروع شد. ساعت ۱۱:۲۰ در یکی از مراکز رفاهی توقفی ۲۵ دقیقه‌ای داشتیم و پس از آن دوباره حرکت کرده و نهایتا ساعت ۸:۳۰ صبح به مهاباد رسیدیم. در ادامه وسایل خود را سوار دو مینی بوس کرده و برای صرف صبحانه حرکت کردیم. پس از تهیه‌ی وسایل لازم برای صبحانه توسط افراد، ساعت حدود ۱۰:۲۰ توانستیم کنار سد مهاباد صبحانه‌ی گروهی را داشته باشیم. ساعت ۱۱:۲۰ وسایل خود را از کنار سد جمع کرده و به سمت غار سهولان با مینی‌بوس‌ها به راه افتادیم. پس از تهیه‌ی بلیط و بازدید از غار، گروه گروه سوار قایق شده و در غار گشت زدیم و از زیبایی‌های آن لذت بردیم.

بعد از گرم کردن مخصوص، بار هارا تقسیم کردیم و شروع به حرکت کردیم و در یک خط پشت هم بالا رفتیم. هوای آنجا گرم بود و در این مسیر به ندرت و هرچند وقت یک بار درخت دیده می شد. توربین های بادی منجیل قابل رویت بود که به نوعی آن منطقه مرزی بود که نه خیلی سرسبز و نه خیلی خشک بود.  

چهارشنبه شب ساعت 23:45 دقیقه از تهران (میدان آزادی) در قالب گروه های سه نفری با تاکسی بین شهری (ماکسیم) به سمت شهر رشت حرکت کردیم. در مسیر جاده بره سر- توتکابن در روستای توتکابن در پمپ بنزین خانی پیاده شدیم و پس از مدت کمی انتظار برای رسیدن نیسان ها و رسیدن سایر اعضای تیم، سوار نیسان شدیم و به سمت ابتدای مسیر حرکت کردیم. پس از خوردن صبحانه در هوای مطبوع و دلچسب و منظره زیبای بهاری، مراسم معارفه را پس از گرم کردن انجام داده و سپس با برداشتن کوله ها ساعت 8:30 شروع به حرکت کردیم. مسیر بسیار زیبا و با شیب مثبت را طی کردیم. در طول مسیر قطره های کوچک باران کم و بیش به صورتمان میخورد و باد سردی و پرقدرتی می وزید. حدود ساعت 10:14 به چشم اندازی بسیار زیبا رسیدیم که از بالا اشراف کاملی به جنگل های متراکم داشت. گروه مدتی را با دیدن این مناظر دلچسب سپری کرده و پس از خوردن تنقلات و آب و کمی استراحت و گرفتن عکس به مسیر خود ادامه داد.